Soms is een mijlpaal niet alleen een moment om te vieren, maar ook een moment waarop ik opnieuw voel wie of wat ik mis. En misschien is dat niet iets wat ik hoef op te lossen maar wat er mag zijn.
Al behoorlijk wat situaties in mijn bewogen leven hebben voor diepe rouw gezorgd. Ik ervaar dit vaak als heftig op het moment dat ik me midden in de tsunami van verdriet, wanhoop en frustratie bevindt. En besef me ook dat ik op momenten hard tegen de stroom in probeer te zwemmen.
Het doet me denken aan een van mijn favoriete gedichten van John O’Donohue;
I would love to live
Like a river flows,
Carried by the surprise
Of its own unfolding.
Wat helpt mij?
Rouwen voelt soms lang en eenzaam. Maar hoe langer ik tegen de stroom in probeer te zwemmen, hoe langer de golf van rouw duurt.
Dus vandaag besloot ik een steen naar de dag te gooien!
Ik drink de tranen op mijn handen. Ik trek mijn deken tot onder mijn kin. Of zelfs over mijn hoofd, maar niet te lang, anders krijg ik geen zuurstof meer.
Ik eet een chocoladecroissant, want ja, life is PAIN (au chocolat).
Ik duik diep en… kom weer boven.
Rouw hoeft niet opgelost te worden.
Zolang ik blijf kijken naar rouw als een probleem, blijf ik ook bezig om het tegen beter weten in, op te lossen. Maar rouw is helemaal geen probleem en hoeft dus ook niet opgelost te worden!
Er is niets mis met mij en ook niet met jou.
Het kan wel helpen om soms iemand aan je zijde te hebben, die een stukje met je meeloopt om jou door een golf van rouw te helpen bewegen.
Want het rouwproces voelt soms lang, zwaar en eenzaam. Als je daar goede ondersteuning in krijgt, maak je het iets lichter. Gun jezelf zo nu en dan een reddingsboei in jouw storm op zee.
I’d love to meet you at the lighthouse…
♥️ Lili